15/04/30 - 14/03/98
Ψυχρό ήταν το δωμάτιο
Με πρόσωπα θλιμμένα
Το ‘να τ’ άλλο κοίταζε
Με μάτια βουβά, κλαμένα
Το βλέμμα του αξέχαστο
Πονούσε μα γελούσε
Να χαμογελάνε πάντα ήθελε
Αυτοί που αγαπούσε
Μα κουράγιο ποιος να δώσει
Οι λέξεις πώς να βγούνε
Όταν όλοι γνώριζαν
Πως δε θα τον ξαναδούνε
Το χέρι μου σαν κράτησε
Σφίγγοντας τα δάχτυλα μου
Στιγμή 'ναι που χαράχτηκε
Για πάντα στη καρδιά μου
Γι αυτό κρυφά απόψε
Για ‘κείνον θα μεθύσω
Και στο πακέτο θα χαράξω
«πονάω γύρνα πίσω»
(Κ.Ρ. 15/03/98)